Artık zor insanlarla baş edebilirim!

Geçen hafta başladığım kitabımı dün bitirebildim. İş, ev, çocuk üçlemesi içerisinde kitap kendine biraz zor yer buluyor ama uykudan fedakarlıkla onu da aramıza almaya çalışıyoruz. Daha önce de bahsetmiştim kitap zor insan kategorisinde Ertelemeci, Terörist ve Benim işim değilciler den bahsediyor. Bu kategorilendirmeyi de 3 ayrı hikaye şeklinde yapmış. Yazım dili çok akıcı, verilmesi istenen mesajlar iyi veriliyor. Anlatılan hikayeler çoğumuzun yaşadığı hayatlarda mevcut zaten bu yüzden çok rahat kendimizden birşeyler bulabiliriz. Peki kitap bitti de ben zor insanlarla artık başedebilecek miyim? Aslında bu kitaptan ben şunu çıkardım. Yaşadığın zorluk ne olursa olsun sabredecek ve kendine güveneceksin. Böyle olunca iyi olan kazanıyormuş?! Bir de böyle deneyelim bakalım. Sevgiler...

Yol Arkadaşım

"Çemberimde Gül Oya" dan sonra en çok severek izlediğim dizidir "Yol Arkadaşım". Kadronun neredeyse aynı , yazarın ise yine Çağan Irmak olmasının üzerine dizinin Cunda adasında çekilmesi bu diziye olan bağlılığımı iyice arttırdı. Pazartesi günlerini sabırsızlıkla bekliyorum. Diziyi seyretmeyenlere kısaca anlatmak istiyorum ki belki merak eder de seyrederler :) Ayla evli ve bir kız çocuğu olan, İstanbul' da mutlu mesut çalışan bir kadın iken birgün çok sevdiği kocasının kendisini bir üniversite öğrencisiyle aldattığını öğrenir. Evlilikleri burada biterken dizi işte tam burada başlar. Ayla, kızı ile beraber doğup büyüdüğü yer olan Cunda adasına babanesinin yanına döner. Burada babaannesi, amcası ve kalabalık ailesi ile beraber yaşayarak hayatın ona hazırladığı yeni süprizleri tek karşılamaya başlar. Bunların büyük bir çoğunluğu iyi süprizler değildir malesef. Neyse ki tüm bu sıkıntılı anlarında yardıma hep çocukluk aşkı Suat koşar. İçinde neşenin, üzüntünün, aşkın... yani hayatın olduğu bu sıcacık diziyi mutlaka seyredin derim. İnsan ilişkilerini çok güzel irdeleyen Çağan Irmak, yetenekli oyuncuları sayesinde seyredenleri epeeey bi düşündürüyor yine. Seyredin seyredin :)

Bayıldıııımmm...

Ben bu iki parçaya bayıldım. Saati çok aradım ama bulamadım. Stoklarda kalmamış. Ayakkabının markasını bile bilmiyorum malesef. Bu sebepten her ikisine de bakıp bakıp iç geçirmekle yetiniyorum...

Ben evdekilere küsüm haberleri yok!

Olay yeri bizim ev, akşam saatleri ;

İşten çıkıp Duru' yu okuldan aldım. Birlikte markete gittik. Aldık ettik felan saat yediye on vardı evdeydik. Dün canım deli gibi günlerde yapılan mamalardan istedi. Ama nasıl bilemezsiniz. Mercimek köftesi, milföy börek, güveçte kaşarlı mantar ve çilekli pasta. Aklıma düşen bu menüyü sekiz onbeş itibariyle bitirip sekiz otuzda da masayı hazırlamıştım bile. Yaprak dökümü de var televizyonda bir yandan ye, bir yandan ağla. Eşim şaşırdı ne ara yaptın bunları diye sonradan düşününce bende şaşırıyorum aslında. Bunları yaparken bir yandan Duru' nun döktüklerini de topluyorum. Neyse o kadar yoruldum ki tam oturup keyifle yaptıklarımdan yiyeyim derken bizim hanımın istekleri başladı. (bu arada evimizin sultanı salonda kristal şatoyu 87. kez seyrediyor. Yere serilmiş örtünün üzerinde yemek yemekte, biz mutfaktayız) suuu, börek, çiiişşş, peçete, su döküldüüü, süüüüt, kristal şato bitti shrekkkk taaakk, ay takar mısıııınnn…… Yani ne yediğimi anlayamadım. Tam iki laf edelim diyoruz bu sefer odam da oynayalıııım. Neyse babayı seçti ve odasına götürdü. Ben de sofrayı toparlıyorum. Bulaşık boyum kadar ve nasıl yorgunum. Heeeeeelllpp helllp diye bağırıyorum ama nafile. Sesimi gerekli mercilere duyuramayınca yanlarına gidip söylenip söylenip geliyorum. İlgili merci çoook istemesine rağmen gelemiyor çünkü Duru onu yatırmış ve evdeki bütün tokaları saçına takmak suretiyle babasını prenses yapıyor. Peki bu arada baba ne yapıyor dersiniz? Uyuyor !.. Oysa ki ben neler hayal etmiştim. Ailecek gün yapacaktık. Güle oynaya mamalarımızı yiyecek sonra hep beraber ortalığı toparlayıp biraz televizyon hoppa yatak. Hayal kırıklığı ve muz kabuğu. Sonra tahmin edersiniz beeen çıldırdım. Odamda kitabımı okuduktan sonra uyudum (küsünce böyle yaparım )diğerleri mi bilmem ben küstüm onlardan.

Kitap okuyorum yehuuuu....

Dünden itibaren tabi ki deeee Duru' dan fırsat buldukça yeni bir kitaba başladım. Kitabın adı " Zor İnsanlarla Zorlanmadan Baş Etmek". Nerden mi çıktı bu kitap? tamamen ihtiyaçtan :) Son zamanlarda neye ihtiyacım varsa bir bakıyorum çözüm için kitabını okuyorum. Aylar önce de çocuk eğitimi ile ilgili bir kitap okuyordum. İlaç niyetine yani... Akıcı bir kitap, 3 tip insandan bahsediyor. Ertelemeci, Terörist ve Benim işim değilciler. Kitabı bitirince fikirlerimi paylaşacağım. Zor insanlarla baş etmeyi öğretecek mi bilemem ama beceremezsem kitabı iade edeceğim. Kitabın arkasında beğenmezseniz iade edebilirsiniz diyor :)

teyzesinin lolipopuuuu...

Lolişimiz 3 aylık oldu. Büyüdükçe sevgileri de büyüyor çocukların. Anne olmak mucize bir mutluluk ve o kadar da zor. Küçük Ilgın annesine işte tam bunları yaşatıyor bu aralar. Yanında olmak istiyorsun hep ama olmuyor her zaman. Şimdi burada olsa da öpsem diye geçti içimden :)

Kar mı ?

Dün bir ara arkamı döndüm ne göreyim dışarıda lapa lapa kar.... Nihayet dedim ... Dün İstanbula 47 dakika süresince kar yağdı. O kadar! Hani her yer bembeyaz olmadı, biz kartopu oynayamadık, kardan adam yapamadık bu sene?! Ne yani bundan sonra kar görebilmek ve bu aktiviteleri yapabilmek için kilometrelerce yol gidip dağlara mı tırmanmak zorunda kalacağız. Çocuklarımız kapının önündeki karın içinde yuvarlanamayacak mı? Okullar ve iş yerleri zorunlu tatil olmayacak mı? Herkes hasta, keşke biraz yağsaydın kar! Offff küresel ısınma offf... Bizleri daha neler bekliyor acaba? Aslında sende haklısın!