Ara bitti.....

en son 14 nisan da yazımı yayınlamışım. O günden bu yana bazı değişiklikler oldu. Ben artık bir ev kadını oldum. Üzüldüm mü emin değilim ama çocuğumun yanında olma hayalim gerçek olduğundan dolayı huzurluyum bundan eminim. Bloglarını takip ettiğim ve hep gıpta ettiğim arkadaşlar gibi ben de artık kızımla beraber kahvaltımı yapıp bütün gün onunla oynayabiliyorum. Beraber alışveriş yapıyor, kuaföre gidiyoruz. kek, poğaça, yemek, bulaşık, çamaşır dert değil. 1 metre boyunda ki yardımcım bana hep köstek ay pardon klavyem sürçtü destek oluyor. Uyandığı zaman yüzündeki o mutluluğu görmek benim için herşeye bedel. Bu zaman zarfında buradan yayınlamak istediğim çok şey oldu ama ben yazmaya vakit bulamadım. İlk olarak haftasonunu geçirdiğimiz Aşağıdemirci köyü gezisi yazısını yayınlamak istiyorum. Sevgiler

Bir Go eksikti !

Merak ediyorum ve merakımı durduramıyorum. Go ' yu bir süredir takip ediyorum artık öğrenmenin zamanı geldi diye düşünüyorum. Size de biraz bahsetmek istiyorum;

4000 yıl önce Çin' de bulunmuş bir oyun. Sadece oyun demek yetmezmiş. İTÜ' nün sayfasında ki açıklamaya göre;

Go bir tahta oyunudur.

Go tahta üzerinde iki farklı renk taş takımıyla oynanan bir strateji oyunudur.

Go oyunu gerektirdiği stratejik planlama ve tatik hesaplama nedeniyle bir akıl sporudur.

Go oyunu olasılıkların çokluğu ve şekil okuma, ayırdetme ve yeni çözümler üretme gereksinimi nedeniyle bir sanattır.

TÜBİTAK sayfasında nasıl oynanacağını da açıklıyor. İlgisini çeken varsa tıklayınız.

Yaşlılık

Hastalık olmadıkça yaşlı olmak çok da kötü olmamalı. Düşünsenize ne çok şey biliyorsunuz hayatla ve insanlarla ilgili. Her sabah işe gitmenizde gerekmiyor. Çocuklar büyümüş hatta torunlar büyüyor. Torunlarınızın en iyi arkadaşısınız. Bir çocuk gibi dikkatli ve düzenli beslenmeniz gerek bu yüzden herkes sizin üzerinize titriyor. Eş ve dostlarla bol bol gezip tozacak, sohbet edecek vaktiniz var. Toplu taşıma araçlarında herkes size yer veriyor. Bir çok hizmetten indirimli faydalanabiliyorsunuz. Bütün önemli günlerde ne gelen gideniniz bitiyor, ne telefonunuz susuyor. Çocuklar, torunlar, eş, dost, akrabalar... kocaman bir aileniz var. Tabi artık asırlık arkadaşlarla da aile gibi olunuyor bunca zamandan sonra. Lütfen lütfen, ben yaşlılığı böyle düşünmek istiyorum. Kötü taraflarını düşünmek istemiyorum. Yok ki zaten :) Baksanıza resimlere...

Tarifim vaaarrr ....

Bir süredir takıldım ben bu mısır ekmeğine. Adı ekmek ama tuzlu kek gibi. Hem doyurucu, hem lezzetli hem de kolay kolay bayatlamıyor. Üstelik gün geçtikçe daha da lezzetli oluyor. Ben zaten çok ekmek yemezdim artık haftasonu kahvaltılarında ekmek yerine yiyiyorum. Ayrıca haftasonu dışarı çıktığınızda (çocuklu anneler iyi bilirler) çıkınınızda olması çok iyi oluyor. Tarifini buyurunuz :

500 gr. mısır unu (ben marketten alıyorum ama şimdi kaynağından siparişimi verdim ev yapımı unum gelecek)

1 su bardağı sıvı yağ

1 su bardağı un

1 su bardağı süt

1 su bardağı yoğurt

1 su bardağı kaşar rendesi

3-4 havuç rendesi

bir tutam dereotu

1 fiske tuz

2 tatlı kaşığı şeker

2 paket kabartma tozu

üzeri için susam , çöreotu.

Hepsini karıştırıp üzerine susam , çöreotu dökerek fırına atıyorsunuz. Ben 175 derecede pişiriyorum. Tarif geliştirilmeye çok müsait, içine zevke göre, zeytin, peynir, mahlep.... gibi değişik malzemelerde ekleyrbilirsiniz. Afiyetler olsun.

yorumsuz :)

Haftasonu

Haftasonu geldi nihayet... Duru' nun diliyle siyah kelebeğimizi de taktıııkk... Dün yeni bir kitaba başladım. Kuraldışının kitaplarını seviyorum genelde. Yanlız kitabın açıklamasında bir cümle var ki koptum. Ben tamamen mahsumum kocacım bu kitabı birlikte almıştık. O cümleyi kitabı aldıktan sonra evde farkettim! hiç bir art niyetim yok yeminle. Cümle şu "Vahşi hayvan eğitmeninin teknikleriyle kocasını yola getirdi." Aldık bi kere okuyalım bakalım :)

Umarım haftasonu hava güzel olur ve umarım Duru yine hasta olmaz. Kendimi yeşillere allara nice nice parklara atmak istiyorum. Güneşten kemiklerim ısınmış , kamaşan kısık gözlerimi araladığımda Duru' nun çimlerde koşuşturduğunu görmek istiyorum. Kocanım da her zaman ki gibi kuzusunun başında nöbette olmasını istiyorum... Ohhh hayal etmek bile güzel.

Artık zor insanlarla baş edebilirim!

Geçen hafta başladığım kitabımı dün bitirebildim. İş, ev, çocuk üçlemesi içerisinde kitap kendine biraz zor yer buluyor ama uykudan fedakarlıkla onu da aramıza almaya çalışıyoruz. Daha önce de bahsetmiştim kitap zor insan kategorisinde Ertelemeci, Terörist ve Benim işim değilciler den bahsediyor. Bu kategorilendirmeyi de 3 ayrı hikaye şeklinde yapmış. Yazım dili çok akıcı, verilmesi istenen mesajlar iyi veriliyor. Anlatılan hikayeler çoğumuzun yaşadığı hayatlarda mevcut zaten bu yüzden çok rahat kendimizden birşeyler bulabiliriz. Peki kitap bitti de ben zor insanlarla artık başedebilecek miyim? Aslında bu kitaptan ben şunu çıkardım. Yaşadığın zorluk ne olursa olsun sabredecek ve kendine güveneceksin. Böyle olunca iyi olan kazanıyormuş?! Bir de böyle deneyelim bakalım. Sevgiler...